عَنْ أُمِّ كُلْثُومٍ رضيَ الله عَنْها أَنها سمعت رسولَ الله صلى الله عليه وسلم يقولُ: لَيْسَ الكَذَّابُ الَّذي يُصلحُ بَيْنَ النَّاسِ، فَيَنْمِي خَيْراً أَو يقولُ خَيْراً. زاد مسلم في روايةٍ: قالتْ أُمُّ كُلْثُومٍ: وَلَمْ أَسْمَعْهُ يُرَخِّصُ في شَيْءٍ مِمَّا يَقُولُ النَّاسُ إلاَّ في ثلاثٍ، تَعْني: الحَرْبَ، وَالإصْلاحَ بَيْنَ النَاسِ، وحَدِيثَ الرَّجُلِ امْرَأَتَهُ، وحَدِيثَ المَرْأَةِ زَوْجَهَا.
Ümmü Gülsüm (Allah Ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre, Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’i şöyle buyururken işitti: “İnsanların arasını düzeltmek maksadıyla birinden ötekine uygun ve hayırlı sözler taşıyan veya hayırlı söz söyleyen kimse yalancı sayılmaz.” (Buhari, Sulh, 2; Müslim, Birr, 101) Müslim’in diğer bir rivayetinde şöyle bir fazlalık vardır: Ümmü Gülsüm şöyle dedi: Ben Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in şu üç hal dışında halkın yalan söylemesine ruhsat verdiğini işitmedim: 1. Harpte, 2. Kişilerin arasını düzeltmekte, 3. Aile birlik ve düzenini sağlamak için kocanın hanımına, hanımın da kocasına söylediği sözlerde. (Müslim, Birr, 101)