وَعَنْ أَبي بكْرَةَ رضي الله عنه: أَنَّ رَجُلاً ذُكِرَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَأَثْنَى عَلَيْهِ رَجُلٌ خَيْراً، فَقَالَ النَّبيُ صلى الله عليه وسلم: وَيْحَكَ! قَطَعْتَ عُنُقَ صَاحِبِكَ، يقُولُهُ مِرَاراً، إنْ كانَ أَحَدُكُمْ مَادِحاً لاَ مَحَالَةَ، فَلْيَقُلْ: أَحْسِبُ كَذَا وَكَذَا، إنْ كَانَ يَرَى أَنَّهُ كَذلِكَ، وَحَسِيبُهُ الله، وَلاَ يُزَكَّى عَلَى الله أَحَدٌ.
Ebu Bekre (Allah Ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in yanında bir adamdan bahsedilmiş, orada bulunanlardan biri onu aşırı bir şekilde övmüştü. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz, “Yazık sana, arkadaşının boynunu kopardın” buyurdu. Bu sözü defalarca tekrarlayıp sonra da: “Eğer sizden biriniz başkasını mutlaka övecekse, falanca benim kanaatime göre şöyle şöyledir desin, kanaati bu doğrultuda ise böyledir. Esasen onun iç yüzünü Allah bilir, hesaba çekecek olan da O’dur. Allah’a karşı hiç kimse kesin olarak temize çıkarılamaz” buyurdu. (Buhari, Şehadet, 16; Müslim, Zühd, 65)