عَنْ أُبَيِّ بْنِ عِمَارَةَ، وَكَانَ قَدْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلْقِبْلَتَيْنِ، أَنَّهُ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: يَوْمًا؟ قَالَ: يَوْمًا. قَالَ: وَيَوْمَيْنِ؟ قَالَ: وَيَوْمَيْنِ. قَالَ: وَثَلَاثَةً؟ قَالَ: نَعَمْ، وَمَا شِئْتَ.
Übey İbnu İmâre (radıyallahu anh) -ki bu Sahâbi, Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte her iki kıbleye namaz kılanlardandır- anlatıyor: "Bir gün Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)'a gelerek sordum: 'Ey Allah'ın Resulü! Mestlerimin üzerine meshedeyim mi?' 'Evet!' buyurdular. Ben tekrar: 'Bir gün mü?' dedim. 'Bir gün!' buyurdular. Ben tekrar: 'İki gün olsa?' dedim. 'İki gün!' buyurdular. Ben tekrar: 'Üç gün olsa?' dedim. 'Evet! Dilediğin kadar!' buyurdular.