Su'dâ el-Mürriyye radıyallahu anhâ anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın vefatından sonra Hz. Ömer, (bir gün kocam) Talha'ya uğradı. (Onu üzgün bularak:) 'Neyin var, niye üzgünsün? Amca oğlun (Ebu Bekr'in) halife oluşu mu seni üzdü?' dedi. Talha: 'Hayır! Lakin ben Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın: "Ben bir kelime biliyorum, her kim ölümü anında onu söylerse mutlaka amel defteri için bir nur olur ve onun cesedi ve ruhu, ölüm anında o kelime sebebiyle bir rıza, bir rahmet bulacaktır" buyurduğunu işittim. Ben bu kelimenin ne olduğunu o ölünceye kadar sormadım. (İşte bunun için üzgünüm)' dedi. Bunun üzerine Hz. Ömer: 'Ben o kelimeyi biliyorum. O, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın amcası (Ebu Tâlib)'e vefatı anında teklif ettiği kelime-i tevhiddir. Eğer Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, amcası için kelime-i tevhidden daha kurtarıcı bir şey bilseydi onu (söylemesini) emrederdi' dedi."
Kütüb-i Sitte