Hz. Câbir İbnu Abdillah radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Cürrâne'de, işlenmemiş altın ve ganimetleri taksim ediyordu. Taksim edilen mal Hz. Bilâl'in eteğinde idi. Bir adam: 'Ey Muhammed, adil ol! Çünkü adalet etmiyorsun!' dedi. Aleyhissalâtu vesselâm: 'Yazık sana! Eğer ben de adil olmazsam, benden sonra kim daha âdil olur?' diye mukabele etti. Hz. Ömer, Resûlullah'ın üzüldüğünü fark ederek: 'Ey Allah'ın Resûlü! Bana müsaade buyurun, şu münafığın kellesini uçurayım!' talebinde bulundu. Aleyhissalâtu vesselâm: 'İşte bu adamın mutlaka arkadaşları veya arkadaşçıkları var. Bunlar Kur'ân'ı okurlar, ama okudukları gırtlaklarından aşağı geçmez. Bunlar, okun avı delip geçmesi gibi dinden çıkıp giderler!' buyurdular."
Kütüb-i Sitte