قَالَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ: كُنْتُ رِدْفَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَرَفَاتٍ، فَرَفَعَ يَدَيْهِ يَدْعُو، فَمَالَتْ بِهِ نَاقَتُهُ، فَسَقَطَ خِطَامُهَا، فَتَنَاوَلَ الْخِطَامَ بِإِحْدَى يَدَيْهِ وَهُوَ رَافِعٌ يَدَهُ الْأُخْرَى.
Hz. Üsâme (radıyallahu anh) anlatıyor: "Arafat'ta ben Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın devesinin terkisinde idim. Bir ara dua için ellerini kaldırmıştı. O esnada deve, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ı eğdi. Derken yuları düştü. Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm), yuları ellerinden biriyle tutup diğer elini kaldırarak duasına devam etti."