عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّهَا قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، كُلُّ صَوَاحِبِي لَهُنَّ كُنًى. قَالَ: «فَاكْتَنِي بِابْنِكِ عَبْدِ اللَّهِ»، يَعْنِي ابْنَ أُخْتِهَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، فَكَانَتْ تُكَنَّى بِأُمِّ عَبْدِ اللَّهِ.
Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: "Ey Allah'ın Resûlü, arkadaşlarımdan her birisinin bir künyesi var, benim yok" dedim. Dedi ki: "Oğlun Abdullah İbnu Zübeyr ile künyelen." Aişe, "Ümmü Abdillah (Abdullah'ın annesi)" diye künye almıştı.