عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: جَاءَتْ فَتَاةٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَتْ: إِنَّ أَبِي زَوَّجَنِي ابْنَ أَخِيهِ لِيَرْفَعَ بِي خَسِيسَتَهُ. قَالَ: فَجَعَلَ الْأَمْرَ إِلَيْهَا، فَقَالَتْ: قَدْ أَجَزْتُ مَا صَنَعَ أَبِي، وَلَكِنْ أَرَدْتُ أَنْ تَعْلَمَ النِّسَاءُ أَنْ لَيْسَ إِلَى الْآبَاءِ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ.
İbnu Büreyde, babası Büreyde'den naklediyor: "Genç bir kız, Resulullah aleyhissalatu vesselam'a gelerek: 'Babam, hakirliğini benimle gidermek için beni kardeşinin oğluyla evlendirdi' diye şikâyette bulundu. Büreyde devamla der ki: 'Resulullah aleyhissalatu vesselam, bu nikâhın kabul veya reddinde yetkiyi kıza bıraktı. Kız da: Ben babamın yaptığı işi kabul ettim; fakat babaların böyle yapmaya haklarının olmadığının kadınlarca bilinmesini istedim, dedi.'"