عَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، أَنَّ امْرَأَةً كَانَ فِي عَقْلِهَا شَيْءٌ، فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً، فَقَالَ: «يَا أُمَّ فُلَانٍ، انْظُرِي أَيَّ السِّكَكِ شِئْتِ، حَتَّى أَقْضِيَ لَكِ حَاجَتَكِ». فَخَلَا مَعَهَا فِي بَعْضِ الطُّرُقِ، حَتَّى فَرَغَتْ مِنْ حَاجَتِهَا.
Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: "Aklında bir şeyler olan bir kadın vardı. Bir gün Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'a: 'Ey Allah'ın Resûlü! Benim sana bir ihtiyacım var!' dedi. Aleyhissalâtu vesselâm: 'Ey Ümmü Fülân, yollardan hangisini dilersen bak da ihtiyacını göreyim.' dedi. Kadınla birlikte bir sokağa gitti, kadın da ihtiyacını arz etti."