قَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَقَرِيبٌ رَبُّنَا فَنُنَاجِيهِ، أَمْ بَعِيدٌ فَنُنَادِيهِ؟ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ: ﴿وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ﴾.
Rezin şu ilâve rivayeti kaydetti: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)'ın Ashâbı (radıyallahu anhüm ecmaîn) sordular: 'Rabbimiz yakın mıdır, biz ona hafif sesle hitap edelim; uzaksa yüksek sesle taleplerimizi söyleyelim?' Bunun üzerine şu âyet indi: 'Kullarım sana benden sorarlarsa, söyle ki ben yakınım. Dua edenin duasına, bana dua ettiği takdirde icâbet ederim.'" (Bakara, 186).