حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ الأَسْوَدُ قَالَ كُنَّا عِنْدَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَذَكَرْنَا الْمُوَاظَبَةَ عَلَى الصَّلاَةِ وَالتَّعْظِيمَ لَهَا، قَالَتْ لَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ، فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَأُذِّنَ، فَقَالَ " مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ ". فَقِيلَ لَهُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ، إِذَا قَامَ فِي مَقَامِكَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ، وَأَعَادَ فَأَعَادُوا لَهُ، فَأَعَادَ الثَّالِثَةَ فَقَالَ " إِنَّكُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ، مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ ". فَخَرَجَ أَبُو بَكْرٍ فَصَلَّى، فَوَجَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ نَفْسِهِ خِفَّةً، فَخَرَجَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ كَأَنِّي أَنْظُرُ رِجْلَيْهِ تَخُطَّانِ مِنَ الْوَجَعِ، فَأَرَادَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَتَأَخَّرَ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ مَكَانَكَ، ثُمَّ أُتِيَ بِهِ حَتَّى جَلَسَ إِلَى جَنْبِهِ. قِيلَ لِلأَعْمَشِ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَأَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِصَلاَتِهِ، وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ بِرَأْسِهِ نَعَمْ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ عَنْ شُعْبَةَ عَنِ الأَعْمَشِ بَعْضَهُ. وَزَادَ أَبُو مُعَاوِيَةَ جَلَسَ عَنْ يَسَارِ أَبِي بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي قَائِمًا.
İbrahim en-Nehaî, Esved bin Yezîd en-Nehaî'nin şöyle söylediğini rivayet etmiştir: "Biz Âişe'nin yanında namaza devam etmenin ve namaz ibadetinin öneminden bahsediyorduk. Bunun üzerine Âişe bize şunları aktardı: 'Allah Resulü'nün vefatına sebep olan hastalığı sırasında bir namaz vakti girdi ve ezan okundu. Allah Resulü, Ebû Bekir'e söyleyin, cemaate namazı kıldırsın, buyurdu. Orada bulunanlardan biri, Ebû Bekir'in yufka yürekli olduğunu ve namazda kendisini tutamayıp ağladığını söyleyince Allah Resulü emrini tekrarladı. Aynı söz yeniden söylenince üçüncü defa emrini tekrarlayıp, Siz Yusuf'un karşısındaki kadınlar gibisiniz! Ebû Bekir'e söyleyin, cemaate namazı kıldırsın, buyurdu.' Bunun üzerine Ebû Bekir imamete geçip namazı kıldırmaya başladı. Bu namazlardan biri sırasında Allah Resulü kendisini biraz daha iyi hissedince iki kişinin arasında mescide girdi. Takatsizliğinden dolayı ayaklarını yere sürüyerek yürüdüğü hâlâ gözlerimin önündedir. Ebû Bekir onu görünce geri çekilmek istedi. Fakat Allah Resulü, olduğu yerde kalması için eliyle işaret etti ve yanına oturdu." A'meş'e, "Allah Resulü namaz kılıyor, Ebû Bekir ona, cemaat de Ebû Bekir'e uyuyordu, değil mi?" diye soruldu. A'meş başıyla evet işareti verdi. Ebû Dâvûd bu rivayetin bir kısmını Şu'be ile A'meş tarikiyle nakletmiştir. Ebû Muâviye'nin rivayetinde ayrıca, "Allah Resulü Ebû Bekir'in sol tarafına oturdu; Ebû Bekir ise namaza ayakta devam ediyordu." denilmiştir.