حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ، فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ، ثُمَّ نَضَحَ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَأَفَقْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا لِي أَخَوَاتٌ. فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Cabir radıyallahu anh şöyle demiştir: Ben hasta iken Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanıma geldi. Abdest suyu istedi ve abdest aldı. Sonra abdest suyundan üzerime serpti. Bunun üzerine ayıldım ve "Ya Resulallah! Benim yalnızca kız kardeşlerim vardır" dedim. Bunun üzerine feraiz ayeti indi.