وَحَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ الْخِرِّيتِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، قَالَ خَطَبَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ يَوْمًا بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَبَدَتِ النُّجُومُ وَجَعَلَ النَّاسُ يَقُولُونَ الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ - قَالَ - فَجَاءَهُ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ لاَ يَفْتُرُ وَلاَ يَنْثَنِي الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَتُعَلِّمُنِي بِالسُّنَّةِ لاَ أُمَّ لَكَ . ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَقِيقٍ فَحَاكَ فِي صَدْرِي مِنْ ذَلِكَ شَىْءٌ فَأَتَيْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ فَسَأَلْتُهُ فَصَدَّقَ مَقَالَتَهُ .
Bana Ebû'r-Rabî' Ez-Zehrânî rivayet etti. (Dedi ki): Bize Hammâd, Zübeyr b. Hırrît'ten, o da Abdullah b. Şakîk'ten naklen rivayet etti. Abdullah şöyle demiş: Bir gün İbni Abbâs, ikindiden sonra bize hutbe irad etti. Hutbe tâ güneş batıp yıldızlar görününceye kadar devam etti. Halk: «Namaza, namaza...» demeye başladılar. Derken yanına Benî Temim'den, fütursuz ve sözünü esirgemeyen bir adam gelerek: «Namaza, namaza...» dedi. Bunun üzerine İbni Abbâs: «Bana sünneti mi öğretiyorsun, be annesiz kalası!» dedi ve şunu ilâve etti: «Ben, Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in öğle ile ikindiyi ve akşamla yatsıyı cem' ederek kıldığını gördüm!» Abdullah b. Şakîk: «Bu sözden kalbime bir şüphe düştü de Ebû Hureyre'ye giderek ona sordum. İbni Abbâs'ın sözünü o da tasdik etti.» demiş.