حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي مَنْصُورُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُمِّهِ، صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّهَا قَالَتْ فَزِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا - قَالَتْ تَعْنِي يَوْمَ كَسَفَتِ الشَّمْسُ - فَأَخَذَ دِرْعًا حَتَّى أُدْرِكَ بِرِدَائِهِ فَقَامَ لِلنَّاسِ قِيَامًا طَوِيلاً لَوْ أَنَّ إِنْسَانًا أَتَى لَمْ يَشْعُرْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَكَعَ مَا حَدَّثَ أَنَّهُ رَكَعَ مِنْ طُولِ الْقِيَامِ .
Bize Yahya b. Habîb el-Hârisî rivayet etti. (Dedi ki): Bize Hâlid b. Hâris rivayet etti. (Dedi ki): Bize İbni Cüreyc rivayet etti. (Dedi ki): Bana Mansûr b. Abdirrahman, annesi Safiyye binti Şeybe'den, o da Esmâ binti Ebî Bekir'den naklen rivayet etti. Esmâ şöyle demiş: Bir gün Peygamber (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) telâşlandı. (Safiyye: Esmâ, güneşin tutulduğu günü kastediyor, demiştir.) Bir kadın gömleğini alarak dışarı çıktı. Arkasından ridasını yetiştirdiler. Müteakiben cemaata uzun bir namaz kıldırdı. O derece ki dışarıdan, onun rükû ettiğini bilmeyen biri gelse kıyamının uzunluğundan dolayı rükûa vardığını zannetmezdi.»