وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ قَدِمَتْ عَلَىَّ أُمِّي وَهِيَ مُشْرِكَةٌ فِي عَهْدِ قُرَيْشٍ إِذْ عَاهَدَهُمْ فَاسْتَفْتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدِمَتْ عَلَىَّ أُمِّي وَهْىَ رَاغِبَةٌ أَفَأَصِلُ أُمِّي قَالَ " نَعَمْ صِلِي أُمَّكِ " .
Bize Ebû Kureyb Muhammed b. Alâ' rivayet etti. (Dedi ki): Bize Ebû Usâme, Hişâm'dan, o da babasından, o da Esmâ binti Ebî Bekir'den naklen rivayet etti; şöyle demiş: «Annem yanıma geldi. Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in Kureyş'le muahede yaptığı sırada kendisi henüz müşrike idi. Ben, Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'den fetva isteyerek: ‘Yâ Resûlallah! Annem bana rağbet ederek yanıma geldi. Anneme yardımda bulunayım mı?’ dedim. Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem): ‘Evet, annene yardımda bulun.’ buyurdular.