وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ لِعَائِشَةَ أَلَمْ تَرَىْ إِلَى فُلاَنَةَ بِنْتِ الْحَكَمِ طَلَّقَهَا زَوْجُهَا الْبَتَّةَ فَخَرَجَتْ فَقَالَتْ بِئْسَمَا صَنَعَتْ . فَقَالَ أَلَمْ تَسْمَعِي إِلَى قَوْلِ فَاطِمَةَ فَقَالَتْ أَمَا إِنَّهُ لاَ خَيْرَ لَهَا فِي ذِكْرِ ذَلِكَ .
Bana İshâk b. Mansûr da rivayet etti. (Dedi ki): Bize Abdurrahman, Süfyân'dan, o da Abdurrahmân b. Kâsım'dan, o da babasından naklen haber verdi. Babası şunları söylemiş: Urve b. Zübeyr Âişe'ye: Hakem'in kızı filânı görmedin mi? Kocası talâk-ı bâinle boşadı da (evinden) çıktı, demiş. Âişe (buna): — Ne çirkin iş yapmış! mukabelesinde bulunmuş. Urve: — Sen Fâtıme'nin söylediklerini işitmedin mi? demiş. Âişe: — Ama bunu anmakta onun için hiçbir hayır yoktur, cevabını vermiş.