حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، - وَاللَّفْظُ لِعُثْمَانَ - قَالَ إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا وَقَالَ، عُثْمَانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَرَرْنَا بِصِبْيَانٍ فِيهِمُ ابْنُ صَيَّادٍ فَفَرَّ الصِّبْيَانُ وَجَلَسَ ابْنُ صَيَّادٍ فَكَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَرِهَ ذَلِكَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَرِبَتْ يَدَاكَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَقَالَ لاَ . بَلْ تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ذَرْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ حَتَّى أَقْتُلَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنِ الَّذِي تَرَى فَلَنْ تَسْتَطِيعَ قَتْلَهُ " .
Bize Osman b. Ebî Şeybe ile İshâk b. İbrahim rivayet ettiler. Lafız Osman'ındır. İshâk "Ahberanâ", Osman ise "Haddesenâ" tabirlerini kullandı. Bize Cerîr, A'meş'den, o Ebû Vâil'den, o da Abdullah'tan naklen rivayet etti. Abdullah şöyle dedi: Resûlullah ﷺ ile birlikteydik. İçlerinde İbn Sayyâd'ın da bulunduğu birtakım çocukların yanından geçtik. Çocuklar kaçtı, İbn Sayyâd ise oturdu. Resûlullah ﷺ bundan hoşlanmamış gibi oldu ve ona: "Elleri toprağa bulanasıca! Benim Allah'ın resulü olduğuma şehadet ediyor musun?" dedi. İbn Sayyâd: "Hayır! Bilakis sen benim Allah'ın resulü olduğuma şehadet edersin." cevabını verdi. Bunun üzerine Ömer b. Hattâb: "Bana müsaade buyur, yâ Resûlallah, onu öldüreyim." dedi. Resûlullah ﷺ: "Eğer o senin düşündüğün kimse ise onu öldürmeye gücün yetmez." buyurdu.