حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَكَانَ عَلَى بَكْرٍ لِعُمَرَ صَعْبٍ، فَكَانَ يَتَقَدَّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ أَبُوهُ يَا عَبْدَ اللَّهِ لاَ يَتَقَدَّمِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَحَدٌ. فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِعْنِيهِ ". فَقَالَ عُمَرُ هُوَ لَكَ. فَاشْتَرَاهُ ثُمَّ قَالَ " هُوَ لَكَ يَا عَبْدَ اللَّهِ، فَاصْنَعْ بِهِ مَا شِئْتَ ".
Abdullah bin Ömer'den nakledildiğine göre bir yolculukta Nebi ile birlikteydi ve Ömer'e ait genç, serkeş bir deveye binmişti. Deve Nebi'nin önüne geçiyor, babası da, "Ey Abdullah, hiç kimse Nebi'nin önüne geçmesin" diyordu. Nebi Ömer'e, "Onu bana sat" dedi. Ömer, "O senindir" dedi. Nebi deveyi satın aldıktan sonra, "Ey Abdullah, o senindir; onunla dilediğini yap" dedi.