أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أُمِّ سَلَمَةَ، قُلْتُ عَنْ أُمِّهَا، قَالَ نَعَمْ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ عَنِ امْرَأَةٍ تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا فَخَافُوا عَلَى عَيْنِهَا أَتَكْتَحِلُ فَقَالَ " قَدْ كَانَتْ إِحْدَاكُنَّ تَمْكُثُ فِي بَيْتِهَا فِي شَرِّ أَحْلاَسِهَا حَوْلاً ثُمَّ خَرَجَتْ فَلاَ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا " .
Zeyneb binti Ümmü Seleme'den rivayet edildi. “Annesinden mi?” diye sordum. “Evet” dedi. Peygamber'e (sallallahü aleyhi ve sellem), kocası ölen ve gözünden endişe edilen bir kadının sürme çekip çekemeyeceği soruldu. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Sizden biri evinde en kötü yaygıları içinde bir yıl kalır, sonra dışarı çıkardı. Şimdi dört ay on gün bekleyemiyor mu?”