أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ أَبِي السَّنَابِلِ، قَالَ وَضَعَتْ سُبَيْعَةُ حَمْلَهَا بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِثَلاَثَةٍ وَعِشْرِينَ أَوْ خَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً فَلَمَّا تَعَلَّتْ تَشَوَّفَتْ لِلأَزْوَاجِ فَعِيبَ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا يَمْنَعُهَا قَدِ انْقَضَى أَجَلُهَا " .
Ebu’s-Senâbil (radıyallahü anh) rivâyete göre şöyle demiştir: Sübey‘a, kocasının ölümünden yirmi üç veya yirmi beş gece sonra çocuğunu doğurmuştu. Nifastan kurtulunca evlenmek istedi; onun bu isteği ayıp karşılandı. Bu olay Rasûlüllah’a (sallallahü aleyhi ve sellem) anlatılınca: “Ona ne engel olabilir? İddeti sona ermiştir.” buyurdu.