أَخْبَرَنَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي النُّعْمَانُ بْنُ بَشِيرٍ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ أُمَّهُ ابْنَةَ رَوَاحَةَ، سَأَلَتْ أَبَاهُ بَعْضَ الْمَوْهِبَةِ مِنْ مَالِهِ لاِبْنِهَا فَالْتَوَى بِهَا سَنَةً ثُمَّ بَدَا لَهُ فَوَهَبَهَا لَهُ فَقَالَتْ لاَ أَرْضَى حَتَّى تُشْهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمَّ هَذَا ابْنَةَ رَوَاحَةَ قَاتَلَتْنِي عَلَى الَّذِي وَهَبْتُ لَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا بَشِيرُ أَلَكَ وَلَدٌ سِوَى هَذَا " . قَالَ نَعَمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَفَكُلُّهُمْ وَهَبْتَ لَهُمْ مِثْلَ الَّذِي وَهَبْتَ لاِبْنِكَ هَذَا " . قَالَ لاَ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَلاَ تُشْهِدْنِي إِذًا فَإِنِّي لاَ أَشْهَدُ عَلَى جَوْرٍ " .
Numan b. Beşir el-Ensarî (radıyallahü anh)’den rivâyete göre, annesi, Revaha’nın kızı, babasından oğluna malından bir miktar bağışlamasını istedi. Fakat Numan’ın babası işi ağır aldı ve bir yıl geciktirdi; sonra da oğluna bir şeyler bağışladı. Fakat karısı: “Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’i şahit tutmazsan buna razı olmam” dedi. Bunun üzerine Numan’ın babası Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e geldi ve: “Ey Allah’ın Rasûlü! Bu çocuğun annesi, yani Revaha’nın kızı, bu çocuğa yaptığım bağış konusunda beni sıkıştırdı” dedi. Bunun üzerine Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Ey Beşir! Bu çocuğundan başka çocukların var mı?” buyurdu. Beşir: “Evet” dedi. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Onların hepsine de bu oğluna verdiğinin benzerini verdin mi?” buyurdu. Beşir: “Hayır” deyince Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Öyleyse beni bu işe şahit tutma! Çünkü ben zulme şahitlik etmem” buyurdu.