أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ النُّعْمَانِ، قَالَ سَأَلَتْ أُمِّي أَبِي بَعْضَ الْمَوْهِبَةِ فَوَهَبَهَا لِي فَقَالَتْ لاَ أَرْضَى حَتَّى أُشْهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ فَأَخَذَ أَبِي بِيَدِي وَأَنَا غُلاَمٌ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمَّ هَذَا ابْنَةَ رَوَاحَةَ طَلَبَتْ مِنِّي بَعْضَ الْمَوْهِبَةِ وَقَدْ أَعْجَبَهَا أَنْ أُشْهِدَكَ عَلَى ذَلِكَ . قَالَ " يَا بَشِيرُ أَلَكَ ابْنٌ غَيْرُ هَذَا " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " فَوَهَبْتَ لَهُ مِثْلَ مَا وَهَبْتَ لِهَذَا " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَلاَ تُشْهِدْنِي إِذًا فَإِنِّي لاَ أَشْهَدُ عَلَى جَوْرٍ " .
Numan (radıyallahü anh)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: “Annem, babamdan bazı şeyleri bana bağışlamasını istemişti. Babam da onları bana bağışlamıştı. Fakat annem: ‘Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’i şahit tutmadıkça ben buna razı olmam’ dedi.” Numan diyor ki: “Ben bir çocuktum. Babam elimden tuttu, Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e getirdi ve: ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Bu çocuğun annesi, ki Revaha’nın kızıdır, bu çocuğa bağışta bulunmamı istedi ve yaptığım bu bağışa seni şahit tutmamı arzu etti’ dedi.” Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Ey Beşir! Senin bundan başka çocuğun var mı?” Beşir: “Evet” dedi. “Buna verdiğin gibi ona da verdin mi?” buyurdu. Beşir: “Hayır” dedi. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Öyleyse beni şahit tutma! Çünkü ben zulme şahitlik etmem” buyurdu.