أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ، عَنْ عَبْدَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عَوْفِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ رُمَيْثَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، أَنَّ نِسَاءَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم كَلَّمْنَهَا أَنْ تُكَلِّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّاسَ كَانُوا يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ وَتَقُولُ لَهُ إِنَّا نُحِبُّ الْخَيْرَ كَمَا تُحِبُّ عَائِشَةَ فَكَلَّمَتْهُ فَلَمْ يُجِبْهَا فَلَمَّا دَارَ عَلَيْهَا كَلَّمَتْهُ أَيْضًا فَلَمْ يُجِبْهَا وَقُلْنَ مَا رَدَّ عَلَيْكِ قَالَتْ لَمْ يُجِبْنِي . قُلْنَ لاَ تَدَعِيهِ حَتَّى يَرُدَّ عَلَيْكِ أَوْ تَنْظُرِينَ مَا يَقُولُ . فَلَمَّا دَارَ عَلَيْهَا كَلَّمَتْهُ فَقَالَ " لاَ تُؤْذِينِي فِي عَائِشَةَ فَإِنَّهُ لَمْ يَنْزِلْ عَلَىَّ الْوَحْىُ وَأَنَا فِي لِحَافِ امْرَأَةٍ مِنْكُنَّ إِلاَّ فِي لِحَافِ عَائِشَةَ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَانِ الْحَدِيثَانِ صَحِيحَانِ عَنْ عَبْدَةَ .
Ümmü Seleme (radıyallahü anha)’dan rivâyete göre, Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem)’in hanımları, insanların hediyelerini Âişe’nin gününe denk getirdiklerini Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem)’e söylemesini ve ona: “Biz de hayrı Âişe’nin sevdiği gibi severiz” demesini istediler. O da bunu kendisine söyledi, fakat cevap vermedi. Sıra tekrar Ümmü Seleme’ye geldiğinde bunu yine söyledi, fakat yine cevap vermedi. Hanımlar: “Sana ne cevap verdi?” diye sordular. O da: “Bana cevap vermedi” dedi. Hanımlar: “Sana cevap verinceye veya ne söyleyeceğini görünceye kadar onu bırakma” dediler. Sıra tekrar kendisine geldiğinde bunu ona söyledi. Bunun üzerine Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Âişe hakkında bana eziyet etmeyin. Çünkü sizden hiçbir kadının örtüsü altındayken bana vahiy gelmedi; yalnız Âişe’nin örtüsü altındayken geldi” buyurdu.