وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، أَنَّهُ قَالَ شَرِبَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لَبَنًا فَأَعْجَبَهُ فَسَأَلَ الَّذِي سَقَاهُ مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ وَرَدَ عَلَى مَاءٍ - قَدْ سَمَّاهُ - فَإِذَا نَعَمٌ مِنْ نَعَمِ الصَّدَقَةِ وَهُمْ يَسْقُونَ فَحَلَبُوا لِي مِنْ أَلْبَانِهَا فَجَعَلْتُهُ فِي سِقَائِي فَهُوَ هَذَا . فَأَدْخَلَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَدَهُ فَاسْتَقَاءَهُ . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ كُلَّ مَنْ مَنَعَ فَرِيضَةً مِنْ فَرَائِضِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَلَمْ يَسْتَطِعِ الْمُسْلِمُونَ أَخْذَهَا كَانَ حَقًّا عَلَيْهِمْ جِهَادُهُ حَتَّى يَأْخُذُوهَا مِنْهُ .
Zeyd b. Eslem'den: Ömer b. Hattab süt içti ve süt hoşuna gitti. Kendisine sütü veren kimseye: «Bu süt nereden?» diye sordu. O da adını söylediği bir su başına vardığını, orada zekât develerinden birtakım hayvanların sulanmakta olduğunu, kendisi için onların sütünden sağdıklarını ve bu sütü kırbasına koyduğunu anlattı. Bunun üzerine Ömer b. Hattab elini ağzına sokarak sütü kustu. Malik der ki: Bizdeki uygulamaya göre, Allah Azze ve Celle'nin farzlarından birini vermekten kaçınan ve Müslümanların da bunu kendisinden almaya güç yetiremediği kimseyle, o farzı kendisinden alıncaya kadar savaşmaları Müslümanların üzerine bir haktır.