عَنْ أَنَسٍ رضي الله عنه قَالَ: لَمَّا ثَقُلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَعَلَ يَتَغَشَّاهُ الْكَرْبُ، فَقَالَتْ فَاطِمَةُ رضي الله عنها: وَا كَرْبَ أَبَتَاهُ! فَقَالَ: لَيْسَ عَلَى أَبِيكِ كَرْبٌ بَعْدَ الْيَوْمِ. فَلَمَّا مَاتَ قَالَتْ: يَا أَبَتَاهُ، أَجَابَ رَبًّا دَعَاهُ، يَا أَبَتَاهُ، جَنَّةُ الْفِرْدَوْسِ مَأْوَاهُ، يَا أَبَتَاهُ، إِلَى جِبْرِيلَ نَنْعَاهُ. فَلَمَّا دُفِنَ قَالَتْ فَاطِمَةُ رضي الله عنها: أَطَابَتْ أَنْفُسُكُمْ أَنْ تَحْثُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم التُّرَابَ؟
Enes ibn Mâlik (Allah ondan razı olsun)’den şöyle dediği rivayet olunmuştur: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in hastalığı ağırlaşıp sıkıntılar kendisini daraltınca Fâtıma (Allah ondan razı olsun): “Vah babacığım, sıkıntın ne kadar da büyük!” dedi. Bunun üzerine Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bugünden sonra baban için artık sıkıntı yoktur.” buyurdu. Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat edince Hz. Fâtıma: “Vah babacığım, Allah’ın çağrısına icabet etti… Gideceği yer Firdevs Cenneti olan babacığım… Vah, ölüm haberini Cebrâil’e vereceğimiz babacığım, vah…” dedi. Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) defnedilince Fâtıma (Allah ondan razı olsun) çevresindekilere şöyle dedi: “Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in üzerine toprak atmaya gönlünüz nasıl razı oldu?” (Buhârî, Meğâzî 83)