عَنْ عَائِشَةَ رضي اللهُ عَنْهَا أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ ﷺ كَانَ يَقُومُ مِنَ اللَّيْلِ حَتَّى تَتَفَطَّرَ قَدَمَاهُ، فَقُلْتُ لَهُ: لِمَ تَصْنَعُ هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ؟ قَالَ: أَفَلَا أُحِبُّ أَنْ أَكُونَ عَبْدًا شَكُورًا.
Âişe (Allah ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) geceleri ayakları şişinceye kadar namaz kılardı. Bir seferinde ben ona: “Niçin böyle yapıyorsun? Hâlbuki Allah senin geçmiş ve gelecek hatalarını bağışlamıştır.” dedim. Şöyle buyurdu: “Şükreden bir kul olmayı istemeyeyim mi?” (Müslim, Münâfikûn 81)