عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا امْرَأَةٌ، قَالَ: مَنْ هَذِهِ؟ قَالَتْ: هَذِهِ فُلَانَةُ تَذْكُرُ مِنْ صَلَاتِهَا. قَالَ: مَهْ، عَلَيْكُمْ بِمَا تُطِيقُونَ، فَوَاللَّهِ لَا يَمَلُّ اللَّهُ حَتَّى تَمَلُّوا. وَكَانَ أَحَبُّ الدِّينِ إِلَيْهِ مَا دَاوَمَ صَاحِبُهُ عَلَيْهِ.
Aişe (Allah ondan razı olsun)’nın bildirdiğine göre, bir kadınla beraber otururken yanlarına Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) girdi ve: “Bu kadın kimdir?” diye sordu. Aişe validemiz: Bu filan kadındır, deyip onun kıldığı namazları uzun uzadıya anlatmaya başladı. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz: “Bütün bunları sayıp dökmeyi bırak, gücünüz yettiği kadarıyla ibadet etmeniz size yeter. Vallahi siz amellerden usanmadıkça Allah da size sevap vermekten usanmaz.” buyurdu. Aişe (Allah ondan razı olsun) devamla Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in yanında “En sevimli ibadet, az da olsa devamlı yapılanı idi.” dedi. (Buhari, İman 32; Müslim, Müsafirin 215)