عَنْ أَبِي رَبِيعَةَ حَنْظَلَةَ بْنِ الرُّبَيِّعِ الْأُسَيِّدِيِّ الْكَاتِبِ، أَحَدِ كُتَّابِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ، قَالَ: لَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ رضي الله عنه فَقَالَ: كَيْفَ أَنْتَ يَا حَنْظَلَةُ؟ قَالَ: قُلْتُ: نَافَقَ حَنْظَلَةُ. قَالَ: سُبْحَانَ اللَّهِ، مَا تَقُولُ؟ قَالَ: قُلْتُ: نَكُونُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ يُذَكِّرُنَا بِالنَّارِ وَالْجَنَّةِ حَتَّى كَأَنَّا رَأْيُ عَيْنٍ، فَإِذَا خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ عَافَسْنَا الْأَزْوَاجَ وَالْأَوْلَادَ وَالضَّيْعَاتِ، فَنَسِينَا كَثِيرًا. قَالَ أَبُو بَكْرٍ رضي الله عنه: فَوَاللَّهِ إِنَّا لَنَلْقَى مِثْلَ هَذَا. فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ﷺ، قُلْتُ: نَافَقَ حَنْظَلَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: وَمَا ذَاكَ؟ قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، نَكُونُ عِنْدَكَ تُذَكِّرُنَا بِالنَّارِ وَالْجَنَّةِ حَتَّى كَأَنَّا رَأْيُ عَيْنٍ، فَإِذَا خَرَجْنَا مِنْ عِنْدِكَ عَافَسْنَا الْأَزْوَاجَ وَالْأَوْلَادَ وَالضَّيْعَاتِ، نَسِينَا كَثِيرًا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَوْ تَدُومُونَ عَلَى مَا تَكُونُونَ عِنْدِي وَفِي الذِّكْرِ، لَصَافَحَتْكُمُ الْمَلَائِكَةُ عَلَى فُرُشِكُمْ وَفِي طُرُقِكُمْ، وَلَكِنْ يَا حَنْظَلَةُ، سَاعَةً وَسَاعَةً. ثَلَاثَ مَرَّاتٍ.
Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kâtiplerinden birisi olan Ebu Rebi Hanzala İbn-i Rebi el-Üseyyidi (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Günün birinde Ebubekir (Allah ondan razı olsun) benimle karşılaştı ve: -Nasılsın ey Hanzala, diye sordu. Ben de: -Hanzala münafık oldu, dedim. Ebubekir: -Sübhanallah, sen ne diyorsun, dedi. Ben de cevaben dedim ki: -Bizler Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in yanında bulunuyoruz. Bize cennetten, cehennemden bahsediyor; sanki gözlerimizle görüyormuşuz gibi oluyoruz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in huzurundan ayrılıp hanımlarımızın, çoluk çocuğumuzun ve işlerimizin başına dönünce bu öğüdün çoğunu unutuyoruz. Ebubekir (Allah ondan razı olsun) dedi ki: -Allah’a yemin ederim ki biz de benzeri şeylerle karşı karşıyayız. Ben ve Ebubekir birlikte yola düştük, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in huzuruna girdik ve: -Ya Rasulallah, Hanzala münafık oldu, dedim. Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) de: -Bu da ne demektir, buyurdu. Ben: -Ya Rasulallah! Senin yanında bulunuyoruz. Bize cennet ve cehennemden bahsediyorsun. Sanki onları gözümüzle görüyor gibi oluyoruz. Senin yanından çıkıp da hanımlarımızın, çoluk çocuğumuzun yanına ve işlerimizin başına dönünce çoğunu unutuyoruz, dedim. Bunun üzerine Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Nefsimi elinde tutan Allah’a yemin ederim ki şayet siz benim yanımda bulunduğunuz hâl üzere devam edip Allah’ı zikir üzerinde olabilseydiniz, yataklarınızda ve yollarda melekler sizinle musafaha ederlerdi. Fakat ey Hanzala, bir saatinizi ibadet ve taate, bir saatinizi de başka işlere ayırınız.” buyurdu ve bu sözü üç defa tekrarladı.