عَنْ عَائِشَةَ رضي الله عنها قالت: قَدِمَ نَاسٌ مِنَ الْأَعْرَابِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَقالوا: أَتُقَبِّلُونَ صِبْيَانَكُمْ؟ فَقال: نَعَمْ، فَقالوا: لَكِنَّا وَاللَّهِ مَا نُقَبِّلُ، فَقال رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: أَوَأَمْلِكُ إِنْ كَانَ اللَّهُ نَزَعَ مِنْ قُلُوبِكُمُ الرَّحْمَةَ!
Aişe (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Çölde yaşayan bazıları Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in yanına geldiler ve: Siz çocuklarınızı öpüyor musunuz? diye sordular. Peygamberimiz (sallallahu aleyhi vesellem): Evet, buyurdu. Onlar: Fakat biz Allah’a yemin ederiz ki onları öpmüyoruz, dediler. Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem): “Allah kalplerinizden merhameti çekip aldıysa ben ne yapayım?” buyurdu. (Buhari, Edeb 18, Müslim, Fezail 164)