عَنْ أُمِّ كُلْثُومٍ بِنْتِ عُقْبَةَ رضي الله عنها قالت: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ: لَيْسَ الْكَذَّابُ الَّذِي يُصْلِحُ بَيْنَ النَّاسِ فَيَنْمِي خَيْرًا أَوْ يَقُولُ خَيْرًا. وَفِي رِوَايَةِ مُسْلِمٍ زِيَادَةٌ، قالت: وَلَمْ أَسْمَعْهُ يُرَخِّصُ فِي شَيْءٍ مِمَّا يَقُولُهُ النَّاسُ إِلَّا فِي ثَلَاثٍ: تَعْنِي الْحَرْبَ، وَالْإِصْلَاحَ بَيْنَ النَّاسِ، وَحَدِيثَ الرَّجُلِ امْرَأَتَهُ، وَحَدِيثَ الْمَرْأَةِ زَوْجَهَا.
Ümmü Gülsüm binti Ukbe İbni Ebu Muayt (Allah ondan razı olsun), Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken dinledim, dedi: “İnsanların arasını bulmak için hayırlı haber götüren veya hayırlı söz söyleyen kimse yalancı sayılmaz.” (Buhârî, Sulh 2; Müslim, Birr 101) Müslim’in rivayetinde şöyle bir fazlalık vardır: Ümmü Gülsüm dedi ki: Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem), halkın söyleyip durduğu yalanlardan sadece üçüne izin verdiğini işittim: Savaşta, insanların arasını bulmak için, kocanın karısına ve karının da kocasına söylediği sözlerde. (Müslim, Birr 25)