عَنْ اُمِّ الْمُؤْمِنِينَ مَيْمُونَةَ بِنْتَ الْحَارِثِ رَضِي الله عَنْهَا إنهَا أَعْتَقَتْ وَلِيدَةً وَلَمْ تَسْتَأْذِنِ النَّبِيَّ ﷺ فَلَمَّا كان يَوْمُهَا الَّذِي يَدُورُ عَلَيْهَا فِيهِ، قالت : أَشَعَرْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إني أَعْتَقْتُ وَلِيدَتِى؟ قال : أَوَفَعَلْتِ؟ قالت : نَعَمْ. قال : أَمَا إنكِ لَوْ أَعْطَيْتِهَا أَخْوَالَكِ، كان أَعْظَمَ لأجركِ
Mü’minlerin annesi Meymune Bint-il Haris (Allah Ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre Meymune validemiz Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’den izin almadan bir cariyeyi azat edip hürriyetine kavuşturmuştu. Nöbet günü gelip de Rasulullah yanına gelince: “Haberin var mı, farkına vardın mı? Cariyemi azat ettim”, dedi. Bunun üzerine Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem): “Gerçekten yaptın mı bunu?” diye sordu. Meymune (Allah Ondan razı olsun) da gerçekten azat ettim deyince: “Eğer cariyeyi dayılarına hediye etseydin daha çok sevap kazanırdın”, buyurdu. (Buhari, Hibe 15; Müslim, Zekat 44)