عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضي الله عنه قال: اسْتَأْذَنْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي الْعُمْرَةِ فَأَذِنَ لِي، وَقال: لَا تَنْسَنَا يَا أُخَيَّ مِنْ دُعَائِكَ. فَقال كَلِمَةً مَا يَسُرُّنِي أَنَّ لِي بِهَا الدُّنْيَا. وَفِي رِوَايَةٍ قال: أَشْرِكْنَا يَا أُخَيَّ فِي دُعَائِكَ.
Ömer ibnü'l-Hattab (Allah ondan razı olsun)'dan şöyle dediği rivayet olunmuştur: Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)'den umre yapmak için izin istedim, izin verdi ve: “Kardeşçiğim, bizi de duadan unutma”, buyurdu. Onun bu sözüne karşılık bana dünyayı verseler bu kadar sevinmezdim. Başka bir rivayette de: “Kardeşçiğim, bizi de duana ortak et”, şeklindedir. (Ebu Davud, Vitir 23; Tirmizi, Deavat 109)