عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضي الله عنه قَالَ: قَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْيٍ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْيِ تَسْعَى، إِذْ وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْيِ أَخَذَتْهُ، فَأَلْزَقَتْهُ بِبَطْنِهَا، فَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم: «أَتَرَوْنَ هَذِهِ الْمَرْأَةَ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ؟» قُلْنَا: لَا، وَاللهِ. فَقَالَ: «لَلَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا».
Ömer ibni Hattab (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Bir gün Rasulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) esirler getirildi. Esirler arasında çocuğunu arayan bir kadın vardı. Kadın, esirler arasında bir çocuk bulunca onu kucağına aldı, bağrına bastı ve emzirdi. Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) çevresindekilere: -Hiç bu kadın çocuğunu ateşe atar mı? diye sordu. Onlar: -Allah'a yemin olsun ki asla atmaz, cevabını verdiler. Bunun üzerine Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): -Allah'ın kullarına olan merhameti, bu kadının çocuğuna olan merhametinden daha fazladır, buyurdu. (Buhari, Edeb 18)