وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال: كُنَّا قُعُودًا مَعَ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم، مَعَنَا أَبُو بكرٍ وعُمَرُ رضي الله عنهما في نَفَرٍ، فَقَامَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا، فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا، فَخَشِينَا أن يُقْتَطَعَ دُوننا، فَفَزِعْنَا، فَقُمْنَا، فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ، فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رسولَ الله صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلأَنْصَارِ، وَذَكَرَ الحديثَ بطُولِه إلى قوله: فقال رسولُ الله صلى الله عليه وسلم: «اذْهَبْ، فَمَنْ لَقِيتَ وَرَاءَ هذَا الحَائِطِ يَشْهَدُ أن لا إله إلا الله، مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ، فَبَشِّرْهُ بِالجَنَّةِ».
Yine Ebu Hüreyre (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Aramızda Ebubekir, Ömer ve birkaç kişi bulunduğu halde Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)’le beraber oturuyorduk. Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) kalkıp aramızdan ayrıldı. Gecikince başına bir şey gelmiş olmasından endişe ederek telaşa düştük ve kalktık. Telaşlananların ilki bendim. Onu aramak üzere çıktım. Nihayet ensardan birinin bahçesine geldim. Hadisi uzunca anlatan Ebu Hüreyre, sonucu şöyle bağladı: Rasulullah bana şöyle dedi: “Git, bu bahçenin dışında Allah’tan başka ilah olmadığına kalbiyle kesin olarak inanıp şehadet eden kime rastlarsan onu cennetle müjdele.” (Müslim, İman 52)