وعن عمرو بن تَغْلِبَ رضي الله عنه أن رَسُول الله صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بمَالٍ أَوْ سَبْيٍ فَقَسَّمَهُ، فَأَعْطَى رِجالًا وتَرَكَ رِجالًا، فَبَلَغَهُ أن الَّذِينَ تَرَكَ عَتَبُوا. فَحَمِد الله، ثُمَّ أَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قال: أَمَّا بَعْدُ، فَوَالله إني لأُعْطِي الرَّجُلَ، وَأَدَعُ الرَّجُلَ، والَّذِي أَدَعُ أحبُّ إليَّ مِنَ الَّذِي أُعْطِي، وَلكِنِّي إنما أُعْطِي أَقْوَامًا لِما أرى في قُلُوبِهِمْ مِنَ الجَزَعِ والهَلَعِ، وَأَكِلُ أَقْوامًا إلى ما جَعَلَ الله في قُلُوبِهِمْ مِنَ الغِنَى والخَيْرِ، مِنهُمْ عَمْرُو بنُ تَغْلِبَ. قال عَمرو بنُ تَغْلِبَ: فَوالله مَا أُحِبُّ أن لِي بِكَلِمَةِ رَسُولِ الله صلى الله عليه وسلم حُمْرَ النَّعَمِ.
Amr İbni Tağlib (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) ganimet malları veya esirler getirildi. Bunları dağıttı; kimine verdi, kimine vermedi. Mal vermediği kimselerin ileri geri konuştukları kendisine ulaşınca Allah'a hamd ve sena ettikten sonra şöyle buyurdu: “Allah'a yemin olsun ki ben kimilerine veriyor, kimilerine vermiyorum. Aslında mal vermediğim kimseler, verdiklerimden daha sevgilidir. Ben bazı kimselerin kalplerinde mala karşı sabırsızlık ve aşırı tamah gördüğüm için veririm. Bazı kimseleri de Allah'ın kalplerine yerleştirdiği kanaate ve hayra havale ediyorum. Amr İbni Tağlib de bunlardan biridir.” Amr İbni Tağlib der ki: Vallahi, Resûlullah'ın hakkımda söylediği bu söze karşılık kızıl develere sahip olmayı istemezdim. (Buhârî, Cuma 29)