وعن أبي عبدِ الرحمنِ عَوف بن مالك الأشْجَعِيِّ رضي الله عنه قال: كُنَّا عِنْدَ رسُولِ الله صلى الله عليه وسلم تِسْعَةً أَوْ ثَمَانِيَةً أَوْ سَبْعَةً، فَقال: ألا تُبَايِعُونَ رَسُولَ الله صلى الله عليه وسلم؟ وكُنَّا حَديثي عَهْدٍ بِبَيْعَةٍ، فَقُلنَا: قَدْ بَايَعنَاكَ يَا رَسُولَ الله. ثم قال: ألا تُبَايِعُونَ رَسُولَ الله؟ فَبَسَطْنا أَيْدِينا وَقُلْنا: قَدْ بايَعْنَاكَ يا رَسُولَ الله، فَعَلاَمَ نُبَايِعكَ؟ قال: على أن تَعْبُدُوا الله ولا تُشْرِكُوا بِه شَيْئًا، والصَّلَوَاتِ الخَمْسِ، وَتُطِيعوا. وَأَسَرَّ كَلِمَةً خَفِيَّةً: وَلا تَسْأَلُوا النَّاسَ شَيْئًا، فَلَقَدْ رَأَيْتُ بَعْضَ أُولئِكَ النَّفَرِ يَسْقُطُ سَوْطُ أَحَدِهِمْ فَمَا يَسْأَلُ أَحَدًا يُنَاوِلُهُ إيّاه.
Ebu Abdurrahman Avf ibni Malik el-Eşca’î (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Biz dokuz veya sekiz veya yedi kişi olarak Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in yanında oturuyorduk. Bize: “Allah’ın elçisine biat etmez misiniz?” buyurdu. Oysa biz yeni biat etmiştik. Bu sebeple: “Ey Allah’ın elçisi, biz sana biat ettik ya”, dedik. Sonra tekrar: “Allah’ın elçisine biat etmeyecek misiniz?” buyurdu. Bu defa biat için ellerimizi uzattık ve: “Ey Allah’ın elçisi, biz sana biat ettik; şimdi ne üzerine biat edeceğiz?” dedik. “Allah’a kulluk edip ona hiçbir şeyi ortak koşmamak, beş vakit namazı kılmak, itaat etmek ve sesini alçaltarak kimseden bir şey istememek üzere biat edeceksiniz”, buyurdu. Avf ibni Malik diyor ki: Bu gruptan bazılarını görürdüm; kamçıları yere düşerdi de kimseden onu alıvermesini istemezlerdi. (Müslim, Zekât 108)