وعن عائشة رضي اللهُ عَنْهَا قالت: مَا خُيِّرَ رسول الله صلى الله عليه وسلم بَينَ أمرينِ قَطُّ إلا أخذ أَيسَرَهُمَا مَا لَم يَكُن إثما، فَإن كان إثما كان أَبعَدَ النَّاس مِنْهُ، وَمَا انتَقَمَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ في شَيءٍ قَطُّ، إلا أن تُنتَهكَ حُرْمَةُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمَ للّه تعالى.
Aişe (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlüllah (sallallahu aleyhi ve sellem) iki şeyden birini yapma konusunda serbest bırakıldığı zaman, günah olmadığı sürece mutlaka en kolay olanını tercih ederdi. Yapılacak iş günah ise ondan daima en uzak kalan kendisi olurdu. Allah’ın yasakları çiğnenmediği sürece şahsı adına hiçbir şeyden intikam almamış; Allah’ın yasağı çiğnenmişse onun cezasını mutlaka Allah için vermiştir.