وعن عائشة رضي اللهُ عَنْهَا قالتْ : كُنَّ أَزْواجُ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَهُ، فَأَقْبَلَتْ فَاطِمَة رضي اللهُ عَنْهَا تَمْشِي، مَا تخْطِىءُ مِشْيَتُهَا مِنْ مِشْيَةِ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم شَيْئاً فَلَمَّا رَآها رَحَّبَ بِها وقال : مَرْحَباً بِابْنَتي. ثُمَّ أَجْلَسَهَا عَنْ يَمِينِهِ أَوْ عَنْ شِمَالِهِ، ثُمَّ سَارَّهَا فَبَكَتْ بُكَاءً شَدِيداً، فَلَمَّا رَأَى جَزَعَها، سَارَّهَا الثَّانِيَةَ فَضَحِكَتْ، فَقلتُ لَهَا: خَصَّكِ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ نِسَائِهِ بِالسِّرَارِ، ثُمَّ أنت تَبْكِينَ؟ فَلَمَّا قَامَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم سَأَلْتُهَا : مَا قال لكِ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم؟ قالت : مَا كُنْتُ أَفْشِي عَلى رسولِ الله سِرَّهُ. فَلَمَّا تُوُفِّيَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم قلتُ : عَزَمْتُ عَلَيْكِ بِمَا لِي عَلَيْكِ مِنَ الحَقِّ، لَمَا حَدَّثْتِني ما قال لكِ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم؟ فقالت : أَمَّا الآن فَنَعَمْ، أَمَّا حِينَ سَارَّني في المَرَّةِ الأولى فَأَخْبَرَني أن جِبْرِيلَ كان يُعَارِضُهُ القرآن في كُلِّ سَنَةٍ مَرَّةً أَوْ مرَّتَيْنِ، وَإنهُ عَارَضَهُ الآن مَرَّتَيْنِ، وَإني لا أُرَى الأجَلَ إلا قَدِ اقْتَرَبَ، فَاتَّقِي الله وَاصْبِري، فَإنهُ نِعْمَ السَّلَفُ أنا لَكِ، فَبَكَيْتُ بُكَائِي الَّذِي رَأَيْتِ. فَلَمَّا رَأَى جَزَعي سَارَّني الثَّانِيَةَ، فقال : يَا فَاطِمَةُ أَمَا تَرْضَيْنَ أن تكوني سَيِّدَةَ نِسَاءِ المُؤْمِنِينَ، أَوْ سَيِّدَةَ نِسَاءِ هذِه الأمة؟ فَضحِكتُ ضَحِكي الَّذِي رَأَيْتِ.
Aişe (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in hanımları onun yanında otururlarken Fatıma, tıpkı Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) gibi yürüyerek çıkageldi. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) onu görünce sevindi ve “Merhaba kızım” diyerek sağına veya soluna oturttu. Sonra Fatıma’nın kulağına bir şeyler fısıldadı. Bunun üzerine Fatıma yüksek sesle ağladı. Onun aşırı üzüntüsünü görünce kulağına bir şey daha fısıldadı. Bu defa Fatıma güldü. Fatıma’ya, “Hanımları yanındayken Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sadece sana bir sır verdi, sen de ağladın” dedim. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) kalkıp gidince, “Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sana ne söyledi?” diye sordum. Fatıma, “Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in sırrını kimseye söylemem” dedi. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) vefat edince de: “Senin üzerindeki analık hakkıma dayanarak Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in sana verdiği sırrı bana söylemeni istiyorum” dedim. Fatıma da: “Şimdi olabilir” dedi ve şunları söyledi: “Rasûlullah ilk olarak kulağıma söylediği gizli sözünde, ‘Her sene Cibril benimle Kur’an-ı Kerim’i bir veya iki defa baştan sona okurdu. Bu defa iki kere okudu. Bu yüzden ecelimin yaklaştığını sanıyorum. Allah’tan kork ve sabırlı ol. Ben senin için ne güzel bir öncüyüm’ buyurdu. Bunun üzerine ağlamıştım. Benim çok üzüldüğümü görünce kulağıma ikinci kez bir şeyler fısıldayarak, ‘Ya Fatıma! Mümin hanımların veya bu ümmetin hanımefendisi olmak istemez misin?’ buyurdu. O zaman da gördüğün gibi gülmüştüm.”