وعن العِرْباضِ بن سَارية رضي الله عنه قال: وَعَظَنَا رسولُ الله صلى الله عليه وسلم مَوْعِظَةً وَجِلَتْ مِنْهَا القُلُوبُ، وَذَرَفَتْ مِنْهَا العُيُونُ، وَذَكَرَ الحَدِيثَ، وَقَدْ سَبَقَ بِكَمَالِهِ فِي بَابِ الأَمْرِ بِالمُحَافَظَةِ عَلَى السُّنَّةِ، وَذَكَرْنَا أَنَّ التِّرْمِذِيَّ قال: إِنَّهُ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ.
Ebu Necih İrbâz İbn-i Sâriye (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) gözleri yaşartan, kalpleri ürperten çok tesirli bir konuşma yaptı. “Ey Allah’ın Rasûlü! Bu nasihat sanki ayrılmak üzere olan birinin öğüdüne benziyor. Bizlere tavsiyede bulununuz.” dedik. Bunun üzerine: “Allah’tan korkmanızı, başınıza Habeşli simsiyah bir köle bile olsa onu dinleyip ona itaat etmenizi tavsiye ederim. Benden sonra içinizde hayatta kalanlar pek çok ihtilaf göreceklerdir. O zaman sizin yapacağınız, benim sünnetime ve doğru yolda olan Hulefâ-yi Râşidîn’in sünnetine sarılmaktır. Bu sünnetlere sımsıkı sarılınız. Sonradan ortaya çıkarılmış bidatlerden şiddetle sakınınız. Çünkü her bidat bir sapıklıktır.” (Ebû Dâvûd, Sünnet 5; Tirmizî, İlim 16)