حَديثُ زيدِ بنِ أرْقَمَ رضي الله عنه قال: قامَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم فِينَا خَطِيبًا، فَحَمِدَ الله، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، وَوَعَظَ وَذَكَّرَ، ثُمَّ قال: أَمَّا بَعدُ، ألا أيها النَّاسُ، إنما أنا بَشَرٌ، يُوشِكُ أن يَأْتِيَ رَسُولُ رَبِّي فَأُجِيبَ، وَأنا تَارِكٌ فِيكُمْ ثَقَلَيْنِ: أَوَّلُهُمَا كِتَابُ اللهِ، فِيهِ الهُدَى وَالنُّورُ، فَخُذُوا بِكِتَابِ اللهِ، وَاسْتَمْسِكُوا بِهِ. فَحَثَّ عَلى كِتَابِ اللهِ، وَرَغَّبَ فِيهِ، ثُمَّ قال: وَأَهْلُ بَيْتِي، أُذَكِّرُكُمُ اللهَ فِي أَهْلِ بَيْتِي.
Zeyd ibni Erkam (Allah ondan razı olsun) şöyle demişti: Bir gün Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ayağa kalkarak bize bir konuşma yaptı. Allah’a hamdüsenadan sonra öğüt verip şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Ben de bir insanım. Yakında Rabbimin elçisi bana da gelecek ve ben onun davetine uyup gideceğim. Size iki önemli şey bırakıyorum. Biri, insanı doğruya götüren bir rehber ve nur olan Allah’ın kitabı Kur’an’dır; ona sımsıkı sarılın.” Kur’an’a sarılma ve ona bağlanma konusunda tavsiyelerde bulunup şöyle devam etti: “Size bir de Ehl-i Beyt’imi bırakıyorum. Ehl-i Beyt’im hakkında size Allah’ı hatırlatırım.” (Müslim, Fezâilü’s-sahâbe 36)