وعن عُمَرَ بنِ الخَطَّابِ رضي الله عنه قال: اسْتَأْذَنْتُ النبيَّ صلى الله عليه وسلم فِي العُمْرَةِ، فَأَذِنَ، وقال: لَا تَنْسَنَا يَا أُخَيَّ مِنْ دُعَائِكَ. فقال كلمةً ما يَسُرُّنِي أَنَّ لِي بِهَا الدُّنْيَا. وفي روايةٍ قال: أَشْرِكْنَا يَا أُخَيَّ فِي دُعَائِكَ.
Ömer ibnü’l-Hattâb (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Peygamber’den (sallallahu aleyhi ve sellem) umre yapmak için izin istedim. İzin verdi ve: “Bizi duandan unutma, ey kardeşçiğim!” buyurdu. Onun bu sözüne karşılık bana dünyayı verseler bu kadar sevinmezdim. Başka bir rivayette de: “Kardeşçiğim, bizi de duana ortak et!” şeklindedir. (Ebû Dâvûd, Vitir 23)