عَن عائشة رَضِىَ اللهُ عَنْهَا، أنّ النبيَّ ﷺ، كَانَ إذا اشْتكى الإنْسَانُ الشَّيءَ مِنْهُ، أَوْ كَانَتْ بِهِ قَرْحَةٌ أَوْ جُرْحٌ، قال النَّبيُّ، بِأُصْبُعِهِ هكذا، وَوَضَعَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ الرَّاوي سَبَّابَتَهُ بِالأرْضِ ثُمَّ رَفَعَهَا وقال: بِسْمِ الله، تُرْبَةُ أَرْضنا، بِرِيقَةِ بَعْضِنَا، يُشْفَى بِهِ سَقِيمُنا، بِإذْنِ رَبِّنَا.
Aişe (Allah ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre bir kimsenin bir tarafı ağrıdığında veya yara bere olduğunda Peygamber parmağıyla şöyle yapar -Ravi Süfyan Uyeyne şehadet parmağını yere dokundurup kaldırarak Peygamber’in nasıl yaptığını gösterdi- ve: “Bismillah, bu bizim arzımızın toprağıdır, bazımızın tükürüğü ile Rabbimizin izni ile hastalarımız şifa bulur.” buyururdu. (Buhari, Tıb 38; Müslim, Selam 54)