وعن أبي هُريرة وأَبِي قَتَادَةَ، وأبي إبْرَاهِيمَ الأشْهَلِيِّ عَنْ أَبِيهِ - وَأَبُوه صَحَابِيٌّ - رضي الله عنهم، عَن النبي صلى الله عليه وسلم أنّهُ صَلَّى عَلى جِنَازَةٍ فقال: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِحَيِّنَا وَمَيّتِنَا، وَصَغِيرِنَا وَكَبِيرِنَا، وَذَكَرِنَا وَأُنْثَانَا، وَشَاهِدِنَا وَغَائبِنَا. اللَّهُمَّ مَنْ أَحْيَيْتَهُ مِنَّا، فَأَحْيِهِ عَلَى الإسْلامِ، وَمَنْ تَوَفَّيْتَهُ مِنَّا، فَتَوَفَّهُ عَلى الإيمانِ، اللَّهُمَّ لاَ تَحْرِمْنَا أَجْرَهُ، وَلا تَفْتِنَّا بَعْدَهُ.
Ebu Hureyre, Ebu Katade ve Ebu İbrahim el-Eşhelî’den, o da babasından (babası sahabidir) (Allah onlardan razı olsun) rivayet edildiğine göre Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir cenaze namazı kıldı ve şöyle dua etti: “Allah’ım, dirilerimizi ve ölülerimizi, küçüklerimizi ve büyüklerimizi, erkeklerimizi ve kadınlarımızı, burada bulunanlarımızı ve bulunmayanlarımızı bağışla. Allah’ım, bizden hayatta bırakacaklarını İslam üzere yaşat, öldüreceklerini iman üzere öldür. Bizi bu cenazede bulunmanın sevabından mahrum etme ve ondan sonra da bizi fitneye düşürme.” (Tirmizi, Cenaiz 38)