وعن جابرٍ رضي الله عنه قال: خَلَتِ البِقَاعُ حَوْلَ المسْجِد، فَأَرَادَ بَنُو سَلِمَةَ أَنْ يَنْتَقِلُوا قُرْبَ المَسْجِدِ، فَبَلَغَ ذلِكَ النبيَّ صلى الله عليه وسلم فقالَ لهم: بَلَغَنِي أَنَّكُمْ تُرِيدُونَ أَن تَنْتَقِلُوا قُرْبَ المَسْجدِ؟! قالوا: نعم، يا رسولَ الله، قَدْ أَرَدْنَا ذلكَ، فقالَ: يا بَنِي سَلِمَةَ دِيَارَكُمْ تُكْتَبْ آثارُكُمْ، دِيَارَكُمْ تُكْتَبْ آثارُكُمْ. فقالوا: ما يَسُرُّنَا أنّا كُنَّا تَحَوَّلْنَا.
Cabir (Allah ondan razı olsun) şöyle dedi: Mescidin çevresindeki arsalar boş kalmıştı. Beni Selime mescidin yakınına taşınıp yerleşmek istediler. Bu arzu Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e ulaşınca onlara: “Bana gelen bilgiye göre mescidin yakınına taşınıp yerleşmek istiyormuşsunuz, öyle mi?” buyurdular. Onlar da: “Evet ey Allah'ın Rasûlü, böyle arzu etmiştik.” dediler. Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bunun üzerine iki defa: “Ey Selime oğulları! Yurtlarınızdan ayrılmayınız ki adımlarınıza sevap yazılsın.” buyurdular. Onlar da: “Artık yerlerimizden göçmek bizi sevindirmeyecektir.” dediler. (Müslim, Mesacid 280)