عَنْ عَائِشةَ رَضِيَ الله عَنْها، أَنَّ النَّبيَّ ﷺ، كانَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ خَفِيفَتَيْنِ بَيْنَ النِّدَاءِ وَالإقَامَةِ مِنْ صَلاةِ الصُّبْحِ. وفي روايةٍ لهمَا: يُصَلِّي رَكْعَتَي الفَجْرِ، إذا سَمعَ الأذَانَ فَيُخَفِّفْهُمَا حَتَّى أَقُولَ: هَل قَرَأَ فيهِما بِأُمِّ الْقُرْآنِ! وفي روايةٍ لمُسْلِمٍ: كانَ يُصَلِّي رَكعَتَي الفَجْرِ إذا سَمعَ الأذَانَ وَيُخَفِّفُهُما. وفي روايةٍ: إذا طَلَعَ الفَجْرُ.
Aişe (Allah Ondan razı olsun)’dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sabah namazının ezanı ile kameti arasında uzatmaksızın hafif iki rekat kılardı. (Buhari, Ezan 12, Müslim, Müsafirin 91) Buhari ve Müslim’in başka bir rivayetine göre Hz. Aişe (Allah Ondan razı olsun) şöyle dedi: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sabah ezanını duyduğu vakit iki rekat sünnetini o kadar hafif (acele) tutardı ki acaba Fatiha suresini okudu mu, okumadı mı diye kendi kendime sorardım. (Buhari, Tehecüd 28, Müslim, Müsafirin 92) Müslim’den başka bir rivayette de Hz. Aişe (Allah Ondan razı olsun) şöyle dedi: Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sabah ezanını duyduğu vakit sabah namazının sünnetini fazla uzatmadan hafif kılardı. (Müslim, Müsafirin 90) Diğer bir rivayette de Hz. Aişe (Allah Ondan razı olsun), “Tan yeri ağardığı zaman kılardı” dedi. (Müslim, Müsafirin 93)