وَعَنْ أَبي عَطِيَّةَ قَالَ: دخَلتُ أنا ومسْرُوقٌ على عائشَةَ رَضِيَ الله عَنْها، فَقَالَ لَها مَسْرُوق: رَجُلانِ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم، كِلاهُمَا لا يَأْلُو عَنِ الخَيْرِ: أَحَدُهُمَا يعَجِّلُ المَغْرِبَ وَالإفْطَارَ، والآخَرُ يُؤَخِّرُ المغْرِبَ وَالإفْطَارَ؟ فَقَالَتْ: مَنْ يُعَجِّلُ المَغْرِبَ وَالإفْطَارَ؟ قالَ: عَبْدُ الله -يَعني ابنَ مَسْعودٍ- فَقَالَتْ: هكَذَا كانَ رَسُولُ الله صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ.
Ebu Atıyye dedi ki: “Bir gün Mesruk ile birlikte Hz. Aişe’nin yanına girdik. Mesruk Hz. Aişe’ye: ‘Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem)’in ashabından iki kişi var ki hiçbir zaman hayırdan geri kalmazlar. Ancak bunlardan biri akşam namazını kılmakta ve oruç açmakta acele ediyor, diğeri ise hem akşam namazını hem de iftarı geciktiriyor’ dedi. Bunun üzerine Hz. Aişe: ‘Akşam namazını ve iftarı yapmakta acele eden kimdir?’ diye sordu. Mesruk da: ‘Abdullah ibni Mes’ud’dur’ cevabını verdi. Bunun üzerine Aişe anamız: ‘Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) da öyle yapardı’ dedi.” (Müslim, Sıyam, 49)