وعنْ عِمْرَانَ بْنِ الحُصَيْنِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا قالَ: بَيْنَمَا رَسُولُ الله صلى الله عليه وسلم في بَعْضِ أسْفَارِهِ، وَامْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ عَلى نَاقَةٍ، فَضَجِرَتْ، فَلَعَنَتْهَا، فَسَمِعَ ذلكَ رَسُولُ الله صلى الله عليه وسلم فقالَ: خُذُوا ما عَلَيها وَدَعُوها، فإنَّهَا مَلْعُونَةٌ. قالَ عِمرانُ: فَكَأَنِّي أَرَاهَا الآنَ تَمشي في النّاسِ ما يَعرِضُ لَها أَحَدٌ.
İmran ibni Husayn (Allah Onlardan razı olsun) şöyle demiştir: Bir yolculukta Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)'la beraber bulunuyorduk. Devesinin üzerindeki Medineli bir hanım devesinin yürümemesinden sıkılarak ona lanet etti. Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) bunu duyunca, "Üzerindekileri alın ve deveyi bırakın gitsin. Çünkü o deve lanetlenmiştir" buyurdu. Hadisi bize aktaran İmran der ki: "O deve hâlâ gözümün önündedir. İnsanlar arasında gezinirdi de ona kimse ilişmezdi." (Müslim, Birr, 80)