وَعَنْ أبي ذرٍ رضي الله عنه: أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ الله صلى الله عليه وسلم يَقُولُ: لَيْسَ مِنْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْرِ أَبِيهِ وَهُوَ يَعْلَمُهُ إِلَّا كَفَرَ، وَمَنِ ادَّعَى مَا لَيْسَ لَهُ، فَلَيْسَ مِنَّا، وَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ، وَمَنْ دَعَا رَجُلًا بِالْكُفْرِ، أَوْ قَالَ: عَدُوَّ الله، وَلَيْسَ كَذَلِكَ إِلَّا حَارَ عَلَيْهِ.
Ebu Zer (Allah ondan razı olsun) Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’i şöyle buyururken işitmiştir: “Babası olmadığını bildiği hâlde, babasından başka birine bilerek ‘babamdır’ diye iddia eden hiç kimse yoktur ki küfre girmiş olmasın. Kim de kendisinin olmayan bir şeye sahip çıkmaya kalkışırsa bizden değildir. Cehennemdeki yerine hazırlansın. Kim de bir kimseyi kâfir veya Allah düşmanı diye çağırırsa, o kimse de bu sözlere layık değilse bu sözler sözü söyleyenin üzerine döner.” (Müslim, İman, 112)