وعَنْهُ رضي الله عنه، أَنّهُ سَمعَ رَسُولَ الله صلى الله عليه وسلم يقُولُ: كَانَتِ امْرَأَتَانِ مَعَهُمَا ابْنَاهُمَا، جَاءَ الذِّئْبُ فَذَهَبَ بِابْنِ إحْدَاهُمَا، فقالتْ لِصَاحِبَتِهَا: إنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ، وقالت الأُخْرَى: إنَّمَا ذَهَبَ بِابْنِكِ، فَتَحَاكَمَا إلى دَاوُدَ عليه السلام فَقَضَى بِهِ لِلْكُبْرَى، فَخَرَجَتَا عَلى سُلَيْمَانَ بن داودَ عليهما السلام فَأَخْبَرَتَاهُ. فقالَ: ائْتُوني بالسِّكّينِ أَشُقُّهُ بَيْنَهُمَا. فقالت الصُّغْرَى: لا تَفْعَلْ، رَحِمَكَ الله، هُوَ ابْنُهَا. فَقَضَى بِهِ لِلصُّغْرَى.
Ebu Hureyre (Allah ondan razı olsun)'den rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'ı şöyle buyururken işitti: “Vaktiyle iki kadın çocuklarıyla yolda giderken bir kurt bunlardan birinin çocuğunu kapıp götürmüş. Kadınlardan biri arkadaşına: - Kurt senin çocuğunu götürdü, dedi. O da: - Hayır, senin çocuğunu götürdü, dedi. Kadınlar davalarını halletmek üzere Davut (a.s.)'a başvurdular. O da yaşlı kadını haklı görerek çocuğu ona verdi. Bu kadınlar bir de meseleyi Davut (a.s.)'ın oğlu Süleyman (a.s.)'a arz ettiler. Hz. Süleyman işin gerçeğini anlamak için: - Bana bir bıçak getirin ki çocuğu ikiye bölerek aralarında paylaştırayım, deyince genç kadın: - Allah sana rahmet etsin. Aman çocuğu kesme, çocuk onundur, dedi. Bunun üzerine Hz. Süleyman, kendisinde gördüğü şefkat ve merhametten dolayı çocuğun genç kadına ait olduğuna hükmetti. (Buhari, Enbiya, 40; Müslim, Akdiye, 20)