وَعَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ سَرْجِسَ رضي الله عنه قَالَ: قُلْتُ لِرَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم: يَا رَسُولَ اللهِ، غَفَرَ اللهُ لَكَ. قَالَ: وَلَكَ. قَالَ عَاصِمٌ: فَقُلْتُ لَهُ: أَسْتَغْفَرَ لَكَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم؟ قَالَ: نَعَمْ، وَلَكَ. ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ: ﴿وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ﴾
Âsım el-Ahvel'den rivayet edildiğine göre Abdullah ibni Sercis (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'e: “Yâ Rasûlallah! Allah seni bağışlasın” dedim. O da: “Seni de bağışlasın” buyurdu. Âsım el-Ahvel dedi ki: Abdullah ibni Sercis'e: “Rasûlullah senin için mağfiret mi diledi?” diye sordum. O: “Evet, senin için de” dedi ve şu âyet-i kerimeyi okudu: “Günahın için, mümin erkekler ve mümin kadınlar için Allah'tan bağışlanma dile.” (Muhammed, 47/19) (Müslim, Fezâil, 112)